Anne de Jong

"Als je je bij PostNL hebt laten zien - ook als stagiair - zijn er voldoende doorgroeimogelijkheden. Sterker nog: ze investeren echt in je."

09 sep 2019

Het najaar van 2018 stond in het teken van m’n laatste vakken halen van m’n master, en een bedrijf vinden waar ik zou kunnen afstuderen vanaf januari. Met een achtergrond in internationale bedrijfskunde en supply chain management, stonden Retail ketens, FMCG partijen en logistiek dienstverleners hoog op mijn lijstje. Niet alleen was het voor mij belangrijk dat ik een concreet probleemstuk kon aanpakken, ook speelde de cultuur en m’n aanstaande collega’s een grote rol.

Op aanraden van een medestudent kwam ook PostNL op m’n lijstje te staan, en hoewel ik wat sceptisch was (“hoe sexy kan post zijn..?”) reageerde ik op de vacature voor een afstudeerplek. De sollicitatie procedure is hetgeen waar PostNL meteen indruk maakte: snelle reacties en persoonlijk contact. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en, nog steeds lichtelijk sceptisch, kwam ik in Oktober op gesprek bij één van de graduate recruiters. Ruim een uur later stapte ik de deur uit en liet ik m’n vriendinnen weten: híer wil ik afstuderen. Alle andere partijen afgezegd en 2 maanden later begon ik bij PostNL Food.

Inmiddels ben ik bijna aan het einde van m’n stage en hoop ik de komende maand af te studeren aan de Erasmus Universiteit met een Master in supply chain management op zak. De afgelopen maanden heb ik een duidelijk beeld gekregen wat PostNL voor een organisatie is, wat me geholpen heeft bij het ontwikkelen van “wat wil ik en wat zoek ik in een werkgever”. PostNL is een laagdrempelige organisatie, waar hiërarchie maar weinig meespeelt zolang je, je mannetje staat en kansen aangrijpt. Alles kan, dat is iets wat mijn manager me altijd en overal op het hart drukt, en wat PostNL kenmerkt als een bedrijf waar je stage moet willen lopen.

Alles kan, zolang je maar wilt. Je krijgt bij PostNL geen label “stagiair”; je doet ertoe, je kan impact maken en je bungelt zeker niet onderaan de keten.

Zo ben ik, specifiek voor mijn afstuderen, bezig met een nieuwe track & trace technologie. Hoewel mijn scriptie coach het voor onmogelijk hield, heb ik de tijd, ruimte, middelen én budget gekregen om een implementatieplan te schrijven en een pilot uit te voeren op het bestaande proces bij Food. Deze pilot biedt niet alleen voor mijn scriptie of mijn team binnen PostNL veel inzichten, ook ben ik nu gevraagd om van deze case en de pilot een showcase te maken. Deze showcase kan IT vervolgens gebruiken om de nieuwe technologie zowel binnen als buiten de muren van heel PostNL te pitchen. Zoiets schaal ik toch wel onder “een stempel drukken”.

Nog een voorbeeld, over een heel andere boeg, betreft impact maken is het “bezorgen van een bijzonder moment”. In het kader hiervan heb ik niet alleen impact kunnen hebben binnen de organisatie, ook heb ik namens de organisatie impact kunnen hebben op de maatschappij. Zo heb ik ge-bingo’t met bejaarden, brieven geschreven voor Amnesty International, verjaardagsboxen ingepakt voor Stichting Jarige Job en met klap op de vuurpijl: een échte wens van een échte kanjer vervuld voor Stichting Kanjerwens. Deze hoedanigheid heeft wellicht te maken met mijn intrinsieke motivatie om iets te kunnen betekenen voor een ander, maar het toont hoe dan ook aan dat bij PostNL ongelofelijk veel mogelijk is.

Als je je dan bij PostNL hebt laten zien - ook als stagiair - zijn er voldoende doorgroeimogelijkheden. Sterker nog: ze investeren echt in je. Dat is wellicht ook meteen het grootste voordeel van een “groot bedrijf”: de doorgroeimogelijkheden – zowel horizontaal als verticaal – zijn oneindig. Gezien de laagdrempelige cultuur is het ook helemaal niet vreemd om op iemand af te stappen om meer te weten te komen over het werk wat ze doen, of de afdeling waar ze dit werk verrichten. PostNL’ers zijn veelal trots op en enthousiast over het bedrijf waar ze voor werken. Eenmaal binnen? Zie nog maar eens weg te komen 😉.

Een voorbeeld om de cultuur aan te halen begint op een vrijdagmiddag-borrel in februari waar ik de enige was die niet mee zou gaan met de PostNL wintersport in maart. Simpelweg omdat ik nog niet bij PostNL zat toen de aanmeldingen open gingen. “Waarom ga jij niet mee Ans (de bijnaam die ik inmiddels heb gekregen aangezien een Nederlandse organisatie als PostNL meerdere Anne’s kent)?” - “Ja nja, ik ben ook maar stagiair he, ik weet niet of dat überhaupt de bedoeling was geweest” – “Ach houd toch op, dit gaan we regelen”. Drie weken later stond ik samen met 100 andere PostNL’ers op de berg in Oostenrijk. En hoewel ik gedoopt ben als Food Feut, de enige stagiair was en ik in een auto naar Oostenrijk stapte waar ik me voor vertrek eerst nog even voor moest stellen, heb ik de tijd van m’n stagiair-leven gehad tijdens die wintersport.

Wat ik hiermee wil aangeven is dat alles kan, zolang je maar wilt én dat je bij PostNL geen label “stagiair” krijgt. Je doet ertoe, je kan impact maken en je bungelt zeker niet onderaan de keten.